గుప్తుల కాలాన్ని ప్రాచీన భారతదేశ చరిత్రలో 'స్వర్ణయుగం' (Golden Age) లేదా సాంస్కృతిక పునరుజ్జీవన కాలంగా పరిగణిస్తారు.
రాజకీయ స్థిరత్వం, శాంతిభద్రతలు, ఆర్థిక శ్రేయస్సు ఫలితంగా సంస్కృత సాహిత్యం, శిల్పకళ, వాస్తుకళ, చిత్రలేఖనం, గణిత, ఖగోళ శాస్త్రాలలో అత్యున్నత శిఖరాలను చేరుకుంది.
అయితే భూస్వామ్య వ్యవస్థ పెరగడం, అస్పృశ్యత తీవ్రతరం కావడం, స్త్రీల స్థితి క్షీణించడం వల్ల స్వర్ణయుగ భావనపై డి.డి. కోశాంబి, రామ్ శరణ్ శర్మ వంటి ఆధునిక చరిత్రకారులు భిన్నాభిప్రాయాలు వ్యక్తం చేశారు.