మధ్యయుగ భారత్ను అరబ్, మధ్య ఆసియా పండితులు విస్తృతంగా సందర్శించారు. సులేమాన్ (క్రీ.శ. 9వ శతాబ్దం) ప్రతిహార, పాల మరియు రాష్ట్రకూట రాజుల (బల్హార) సైనిక శక్తిని నమోదు చేశాడు. మహమ్మద్ ఘజనీతో పాటు క్రీ.శ.
11వ శతాబ్దంలో వచ్చిన అల్-బెరూని గొప్ప గణిత, ఖగోళ శాస్త్రవేత్త; ఇతను సంస్కృతం నేర్చుకుని 'తహ్కీఖ్-ఇ-హింద్' / 'కితాబ్-ఉల్-హింద్' అనే ప్రామాణిక గ్రంథాన్ని రాసి భారతీయ తత్వశాస్త్రం, పండుగలు, కుల వ్యవస్థను శాస్త్రీయంగా విశ్లేషించాడు.
మొరాకో దేశానికి చెందిన ప్రఖ్యాత యాత్రికుడు ఇబ్న్ బటూటా క్రీ.శ.
1333లో మహమ్మద్ బిన్ తుగ్లక్ కాలంలో భారత్కు వచ్చాడు; తుగ్లక్ ఇతనిని ఢిల్లీ ఖాజీగా నియమించాడు; ఇతను రాసిన 'రిహ్లా' (Rihla) గ్రంథం నాటి పోస్టల్ వ్యవస్థ (గుర్రాలు, పాదచారుల ద్వారా తపాలా), సతీ ఆచారం మరియు ఢిల్లీ పరిపాలనను అద్భుతంగా ఆవిష్కరించింది.